اثر 8 هفته تمرینات توانبخشی ترکیبی (ثبات مرکزی و تراباند) بر میزان فاصله کندیل های داخلی زانو، زاویه Q و استقامت عضلات مرکزی در دانش آموزان نوجوان مبتلابه ژنوواروم

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی وتربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان واحد خوراسگان، اصفهان ، ایران

2 دکتری تخصصی آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی وتربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان واحد خوراسگان، اصفهان ، ایران

3 استادیار، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.

10.22084/rsr.2021.22170.1523

چکیده

زانوپرانتزی یکی از شایع‌ترین اختلالات اندام تحتانی است که فرد بر روی لبه خارجی پا راه می‌رود. هدف از این مطالعه بررسی اثر 8 هفته تمرینات توانبخشی ترکیبی (ثبات مرکزی و تراباند) بر میزان فاصله کندیل‌های داخلی زانو، زاویه Q و استقامت عضلات مرکزی در دانش‌آموزان نوجوان مبتلابه زانوپرانتزی است.30 دانش‌آموز دختر دوره متوسطه اول مبتلابه زانوپرانتزی به‌صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه 15 نفری تجربی (سن 74/0±47/14 سال، قد 93/0±80/158 سانتی‌متر، وزن 68/8±80/48 کیلوگرم) و کنترل (سن 76/0±14 سال، قد 18/5±73/157 سانتی‌متر، وزن 22/5± 13/49 کیلوگرم) تقسیم شدند. فاصله بین کندیل‌های داخلی زانو، زاویه Q و استقامت عضلات مرکزی به ترتیب به‌وسیله کولیس، گونیامتر و پلانک جانبی مک‌گیل اندازه‌گیری شد. آزمودنی‌های گروه تجربی به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 60 دقیقه به تمرین پرداختند. طبق یافته‌های تحقیق، کاهش معناداری در فاصله کندیل-های داخلی زانو (002/0 P=)، افزایش معناداری در زاویه Q(007/0=P) و استقامت عضلات مرکزی (001/0=P) دیده شد؛ بنابراین با توجه به نتایج اثربخش تمرینات این تحقیق توصیه می‌گردد که در برنامه‌های اصلاحی جهت بهبود و اصلاح ناهنجاری زانوپرانتزی از این پروتکل تمرینی استفاده شود.

کلیدواژه‌ها