زمینه و هدف: یکی از عوامل تاثیر گذار در بروز آسیب های مجدد در ورزش های پر برخورد با حرکات پویای مداوم، عوامل مربوط به استرس و بحث ریکاوری می باشد که از طریق کنترل این دو عامل، می توان از بروز آسیب پیشگیری و حتی آن را درمان کرد. مطالعه حاضر با هدف ارتباط بین توزیع فشار کف پایی و استرس با بروز آسیب‌های ورزشی مجدد در دوره ریکاوری در ورزشکاران بسکتبال انجام شده است.
روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع توصیفی و همبستگی می باشد. نمونه آماری این مطالعه شامل ۲۱۲ بازیکن بسکتبال از لیگ دسته دوم کشور با سابقه حرفه‌ای ۲.۵ تا ۶.۵ سال و حجم تمرین متوسط ۱.۵ تا ۸ ساعت در هفته بود. میزان استرس ورزشی از طریق پرسشنامه ریکاوری-استرس که شامل ۷۶ سوال بود، ارزیابی شد. از سوی دیگر، در این مطالعه از پرسشنامه ثبت آسیب فولر استفاده شد و آسیب‌هایی که در تمرین یا مسابقه رخ داده بود و طی آن بازیکن آسیب‌دیده قادر به شرکت در جلسه تمرین یا مسابقه تیم در روز بعد نبود، ثبت شد.
نتایج: بر اساس نتایج حاصل از پژوهش بین الگوی توزیع فشار کف پایی، نوسانات وضعیت بدن و شاخص تقارن و بروز آسیب مجدد ارتباط با سطح معناداری برابر با 05/0 وجود دارد. از سوی دیگر نتایج این مطالعه نشان داد بین تمام مولفه های مربوط به استرس (استرس عمومی، استرس عاطفی، استرس اجتماعی، تعارضات و فشارهای اجتماعی، کمبود انرژی، شکایت های جسمانی، دوران استراحت بهم ریخته و خستگی عاطفی) و بروز آسیب مجدد هم ارتباط معناداری وجود دارد.
نتیجه‌گیری: برنامه های بازتوانی آینده باید فراتر از تمرینات فیزیکی، شامل پایش مداوم استرس و آموزش مهارت های مقابله با فشار روانی باشند. ادغام جلسات مشاوره روانشناختی با ارزیابی های هفتگی فشار کف پا می تواند از بازگشت زودهنگام و غیرایمن ورزشکاران جلوگیری به عمل آورد.