زمینه و هدف: بیماری آلزایمر، با اختلالات حرکتی مانند افزایش خطر سقوط و کاهش ظرفیت راه رفتن همراه

است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثرات محافظت عصبی و پیشگیرانه ۱۲ هفته تمرین چندجزئی بر خطر سقوط، تعادل، عملکرد روزمره و ظرفیت راه رفتن در بیماران مبتلا به آلزایمر بود.

روش بررسی: این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه کنترل بر روی ۴3 بیمار مبتلا به آلزایمر (میانگین سنی 13/5 ± 51/73 سال، محدوده MMSE: 27-30) انجام شد. شرکت کنندگان بطور تصادفی به دو گروه مداخله (۲0=n؛ ۱۲ هفته تمرین چندجزئی شامل تمرینات هوازی، مقاومتی، تعادلی و انعطاف‌پذیری، سه جلسه/هفته،۶۰ دقیقه‌ای در هر جلسه) و گروه کنترل (23=n؛ مراقبت معمول) تقسیم شدند. خطر سقوط (آزمون های برخاستن و رفتن زمان‌دار و ایستادن مماس)، فعالیت‌های روزمره زندگی (شاخص بارتل)، تعادل (مقیاس تعادل برگ و TUG)، استقامت راه رفتن (6 دقیقه راه رفتن) در دو مرحله پایه و هفته ۱۲ ارزیابی شد. داده‌ها با تحلیل واریانس آمیخته با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد.

یافته‌ها: پس از ۱۲ هفته، گروه تمرین در مقایسه با کنترل بهبود معناداری در شاخص بارتل (38/0=ηp² ، 001/0p<)، TUG (80/0=ηp²، 001/0p<)، ایستادن مماس (83/1 سانتی متر، ۰۰۱/۰>P، 49/۰=η²p)، تعادل برگ (54/0=ηp²، 001/0p<)، 6-WMT (31/0=ηp² ، 001/0p<)، و کیفیت زندگی بود (29/0=ηp²، 001/0p<) نشان داد.

نتیجه‌گیری: تمرین چندجزئی موجب بهبود معنادار خطر سقوط، عملکرد روزمره و ظرفیت راه رفتن در بیماران شد. این یافته ها، نقش بالقوه تمرین چند جزئی را در اثرات نورومحافظتی و پیشگیرانه ورزش تقویت کرده و بر اهمیت مداخلات ورزشی تأکید می‌کند.