هدف: فتق دیسک کمری در والیبالیست‌ها می‌تواند موجب بروز تغییرات جبرانی در کینماتیک اسپینوپلویک شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر ۱۰ هفته تمرینات اصلاحی ترکیبی (خشکی-آبی) بر زاویه لوردوز، دامنه حرکتی ستون فقرات و ناتوانی عملکردی والیبالیست‌های مبتلا به فتق دیسک کمری انجام شد.

روش: در این کارآزمایی بالینی یک‌سویه‌کور (ارزیاب ناآگاه نسبت به تخصیص)، ۳۰ بازیکن مرد حرفه‌ای والیبال مبتلا به فتق دیسک (در فاز تحت‌حاد/مزمن) به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره تجربی و کنترل تخصیص یافتند. گروه تجربی تمرینات ترکیبی (یک جلسه ثبات مرکزی در خشکی و دو جلسه آب‌درمانی در هفته) را به مدت ۱۰ هفته انجام دادند و گروه کنترل فعالیت‌های روتین خود را طی کردند. متغیرها با استفاده از خط‌کش منعطف، تست شوبر اصلاح‌شده و پرسشنامه ناتوانی عملکردی ارزیابی گردید. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های تی همبسته و تحلیل کوواریانس (05/0> P) صورت پذیرفت.

یافته‌ها: پس از ۱۰ هفته مداخله، گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معناداری در زاویه لوردوز کمری (00/6- = میانگین تفاوت‌ها؛ ۰/۶۵ = اندازه اثر) و نمره شاخص ناتوانی عملکردی (00/13- = میانگین تفاوت‌ها؛ 71/0 = اندازه اثر) نشان داد (001/0 = P). همچنین، دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن ستون فقرات در گروه مداخله به طور معناداری افزایش یافت (001/0 = P). تغییرات متغیرها در گروه کنترل از نظر آماری معنادار نبود.

نتیجه‌گیری: اجرای پروتکل ترکیبی خشکی-آبی می‌تواند به عنوان یک رویکرد محافظه‌کارانه و سودمند برای تعدیل ناهنجاری لوردوز، بهبود تحرک‌پذیری مفاصل و کاهش ناتوانی در والیبالیست‌های مبتلا به فتق دیسک مورد توجه متخصصین توانبخشی قرار گیرد.