اهداف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات الکتروعضلانی (EMS) و تمرینات ثبات مرکزی بر عملکرد حرکتی بازیکنان زن فوتسال انجام شد.

روش بررسی: ۳۶ ورزشکار زن فوتسال با دامنه سنی ۱۶ تا ۳۰ سال به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه تجربی (EMS و ثبات مرکزی) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. در پیش‌آزمون، برای ارزیابی عملکرد حرکتی از آزمون دوی ۱۰ متر (سرعت)، پرش جفت (توان عضلانی)، آزمون ایلینویز (چابکی) و آزمون RSA (توانایی سرعتی با استراحت کوتاه) استفاده شد. سپس پروتکل‌های تمرینی EMS و ثبات مرکزی به‌طور جداگانه روی گروه‌های تجربی اجرا شد و از گروه کنترل خواسته شد فقط فعالیت‌های عادی خود را ادامه دهند. پس از هشت هفته، همان شاخص‌های عملکرد حرکتی در پس‌آزمون اندازه‌گیری و داده‌های سه گروه با تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و با کنترل اثر پیش‌آزمون تحلیل شد.

یافته‌ها: نتایج نشان داد اثر پیش‌آزمون در شاخص‌های چابکی (P=0/021) و سازگاری سرعتی (P=0/010) معنا‌دار است. مقایسه میانگین‌ها با آزمون بونفرونی نشان داد چابکی (بهبود ۰/۶۵ ثانیه، P=0/028) و سازگاری سرعتی (بهبود ۱/۴۹ ثانیه، P=0/037) در گروه ثبات مرکزی نسبت به گروه کنترل به‌طور معناداری بهبود یافته‌اند.

نتیجه‌گیری: تمرینات ثبات مرکزی می‌توانند عملکرد حرکتی فوتسالیست‌ها را در مؤلفه‌های چابکی و سازگاری سرعتی به‌طور معنادار بهبود دهند، در حالی‌که تمرینات EMS به تنهایی و بدون ترکیب با تمرینات عملکردی، برای ارتقای مؤلفه‌های چندبعدی حرکتی کافی نیستند. بنابراین، گنجاندن تمرینات ثبات مرکزی و ترکیب آن با EMS در برنامه‌ تمرینی بازیکنان فوتسال توصیه می‌شود.