چکیده

هدف: این مطالعه با هدف مرور پژوهش‌های مرتبط با تأثیر نشستن با پاهای روی هم بر چرخش و دامنه حرکتی کمر، لگن و ران انجام شد.

مواد و روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Google Scholar، PubMed، Science Direct، PEDro، و MedLib با کلیدواژه‌های Leg Crossed، Hip and Thigh Range of Motion، و Hip Rotation، و همچنین در پایگاه‌های داخلی Magiran، Irandoc، IranMedex، MedLib و SID با معادل‌های فارسی آن‌ها در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا سپتامبر ۲۰۲۴ انجام گرفت.

یافته‌ها: در مجموع ۱۰ مطالعه به بررسی اثر وضعیت نشستن با پاهای روی هم بر دامنه حرکتی ران، لگن و کمر پرداخته‌اند. نتایج نشان می‌دهد این وضعیت نشستن باعث بر هم خوردن راستای پاسچر و افزایش چرخش خارجی ران و روتیشن ناحیه کمری می‌شود. تفاوت در ابزار اندازه‌گیری، تعداد نمونه‌ها و دامنه سنی، از دلایل ناهمگونی نتایج است. همچنین، مطالعات محدودی به رابطه این وضعیت با کمردرد اشاره کرده‌اند.

نتیجه‌گیری: مرور مطالعات نشان‌دهنده ارتباط معنادار بین نشستن با پاهای روی هم و تغییر در کینماتیک اندام تحتانی و کمر است. کوتاهی عضلات همسترینگ و تنسورفاشیالاتا می‌تواند عامل محدودیت حرکتی در این نواحی باشد. با توجه به کمبود مطالعات درباره ارتباط این وضعیت با کمردرد، انجام پژوهش‌های آینده‌نگر توصیه می‌شود.



کلیدواژه‌ها: نشستن با پاهای روی هم، چرخش و دامنه حرکتی کمر، لگن، ران