زمینه و هدف: هدف از انجام مطالعه حاضر، مرور مطالعات مربوط به اثر نشستن با پاهای روی هم بر چرخش و دامنه حرکتی کمر، لگن و ران بود.
روش بررسی: برای انجام این مطالعه، جهت دسترسی به مطالعات انجام شده در زمینه نشستن با پای روی هم و محدودیت‌های دامنه حرکتی کمر و لگن، جستجو در موتور جستجوگرهای Google Scholar، Pubmed، Science Direct، PEDro وMedLib با وارد کردن کلیدواژه‌های Leg Crossed، Hip and thigh range of motion، Hip rotation انجام شد. در پایگاه‌های داخلی Magiran، Irandoc، IranMedex، MedLib و SID نیز کلید واژه‌های پاهای روی هم، دامنه حرکتی لگن، ران و کمر وارد شدند.. فیلتر زمانی با بازه سپتامبر 2024-2000 در تمامی پایگاه‌ها اعمال شد.
یافته‌ها: با توجه به جستجوهای محقق، در مجموع 10 مطالعه اثر گذاری وضعیت نشستن، بر دامنه حرکتی ران، لگن و کمر را بررسی کرده اند. از این بین تمام مطالعات به این موضوع اشاره دارند، که این نوع نشستن منجر به بر‌هم‌خوردن راستای پاسچر در افراد شده و منجر به افزایش چرخش خارجی ران و روتیشن ناحیه کمری میشود. متغیرهای مختلفی از جمله ابزار اندازه گیری، تعداد نمونه‌های آماری و دامنه سنی آزمودنی‌ها سبب نتایج متفاوت در مطالعات شده است. همچنین مطالعات محدودی اثر این نوع نشستن را بر کمر درد گزارش کرده اند.
نتیجه‌گیری: با مرور مطالعات، می توان به این نتیجه رسید که ارتباط معنی داری بین قرارگیری در وضعیت نشسته با پاهای روی هم و اثرات آن بر کینماتیک اندام تحتانی و کمر وجود دارد. بنظر می رسد اثر گذاری کوتاهی عضلات همسترینگ و تنسورفاشیالاتا منجر به اختلال در دامنه حرکتی ران و کمر می شود. علاوه براین اثر این نوع نشستن بر کمر درد گزارش شده است، اما مطالعات گزارش کمر درد بسیار محدود است که نیاز به طراحی مطالعات آینده‌نگر بیشتری می‌باشد تا نتیجه‌گیری دقیق‌تر و بهتری انجام شود.