زمینه و هدف: یکی از عوامل مؤثر در جلوگیری از سقوط سالمندان، حفظ تعادل و درمان مشکلات تعادلی است. هدف تحقیق بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات تعادلی و ماندگاری آن بر استراتژی بازیابی تعادل در سالمندان با خطر سقوط بود.
روش بررسی: از بین 200 سالمند کهریزک استان البرز با دامنه سنی60 - 75 سال، 60 نفر به طور هدفمند براساس معیارهای ورود و خروج، به 2 گروه، کنترل و تجربی تقسیم شدند. برای اندازه‌گیری تعادل (آزمون تعادلی برگ)، اندازه‌گیری کنترل پاسچر (آزمون تعادلی زمان برخاستن و حرکت کردن، آزمون تک‌ پا) و اندازه‌گیری دقت حس‌عمقی مفاصل مچ پا و زانو (عکس‌برداری دیجیتال و نرم‌افزار اتوکد) استفاده شد. جهت مقایسه میانگین اطلاعات پیش‌آزمون و پس‌آزمون، آزمون تحلیل واریانس ترکیبی استفاده شد. سطح معنی‌داری 95 درصد درنظر گرفته شد.
نتایج: آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره و اثرات مقایسه زوجی نمرات پس‌آزمون برای متغیرها شامل: تعادل، کنترل پاسچر و حس عمقی نشان داد بین گروه‌های آزمایش و کنترل، تفاوت معنی‌داری وجود دارد (05≥p).
نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد اجرای هشت هفته تمرینات تعادلی در سالمندان، موجب ارتقای کنترل پاسچر، تعادل و افزایش دقت حس عمقی در مفاصل اندام تحتانی و نیز بهبود معنی‌داری در توانایی کنترل پاسچر افراد شود. پس از اعمال تمرینات با وجود کاهش نسبی در غالب بودن استراتژی ران برای بازیابی تعادل (مفصل ران/ مفصل مچ پا) این تغییرات بهبود معنی‌داری در استراتژی بازیابی تعادل داشت و سازگاری‌های عصبی بدست آمده توسط این تمرینات برای دورۀ طولانی مدت باقی ماند. پیشنهاد می‌گردد تحقیقات آتی به بررسی تأثیر تمرینات تعادلی در یک دورۀ بیش از هشت هفته تمرینات بر استراتژی‌های بازیابی تعادل بپردازد.