زمینه و هدف: هدف از انجام این پژوهش مقایسه اثر تمرینات ثبات مرکزی همراه و بدون به کار گیری سیستم واقعیت مجازی بر میزان درد، استقامت و تعادل در ورزشکاران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود.
روش بررسی: ۴۵ ورزشکار مبتلا به کمردرد مزمن به صورت تصادفی در گروه های ثبات مرکزی با میانگین سنی ۴/۲۲±۲۷/۶۶ (۱۵ نفر)، ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی با میانگین سنی ۵/۱۶±۲۷/۴۶ ( 15 نفر)  و کنترل با میانگین سنی ۳/۹۷±۲۹/۰۶ ( ۱۵ نفر) قرار گرفتند. هر دو گروه تجربی تمرینات ثبات مرکزی را به مدت 6 هفته و هر هفته ۳ جلسه انجام دادند. در گروه تمرینات ثبات مرکزی همراه با بکارگیری سیستم واقعیت مجازی، همزمان با اجرای تمرینات ثبات مرکزی از عینک واقعیت مجازی اکولوس مدل QUEST 2 استفاده شد. قبل و بعد از تمرینات متغیرهای درد، استقامت عضلات مرکزی و تعادل به ترتیبب با استفاده از ابزار دیداری سنجش درد (VAS)، آزمون مک گیل و دستگاه تعادل سنج بایودکس اندازه گیری شدند. از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر دو راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی برای آنالیز داده ها استفاده شد.
­نتایج: نتایج این مطالعه نشان داد که ۶ هفته تمرینات ثبات مرکزی با و بدون سیستم واقعیت مجازی تاثیر معنی داری بر متغیرهای درد، تعادل و استقامت در هر دو گروه ثبات مرکزی و ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی داشت (۰/۰۵>  p). همچنین تفاوت معنی داری بین تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی در متغیرهای درد، تعادل و استقامت وجود داشت (۰/۰۵>  p).
نتیجه­گیری: نتایج نشان داد که تمرینات ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی موثرتر از تمرینات ثبات مرکزی برای افزایش تعادل، استقامت عضلات مرکزی و کاهش درد بود. بنابراین پیشنهاد می شود از تمرینات ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی برای کارایی و اثرگذاری بیشتر بر روی این متغیرها استفاده شود.