زمینه و هدف: پژوهش حاضر باهدف مقایسه تأثیر تمرینات پایدارسازی عصبی عضلانی پویا و اتاگو بر تعادل، حس عمقی و استقامت تنه سالمندان انجام شد.
روش بررسی: تحقیق حاضر نیمه تجربی بوده و ۴۵ سالمند به‌عنوان نمونه به شکل در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در سه گروه کنترل (۱۵ نفر)، تمرینات عصبی عضلانی پویا (۱۵ نفر) و تمرینات اتاگو (۱۵ نفر) قرار گرفتند. از آزمون‌های شارپند رومبرگ و همچنین زمان برخاستن و رفتن برای ارزیابی تعادل ایستا و پویا استفاده شد. استقامت تنه با آزمون فلکشن ۶۰ درجه و حس عمقی تنه با گونیامتر ارزیابی شد. گروه­های تمرینی، تمرینات را به مدت ۸ هفته انجام دادند. گروه کنترل به فعالیت روزانه خود پرداختند. از آزمون تحلیل کوواریانس برای مقایسه بین گروه‌های تجربی و کنترل استفاده شد. آنالیز آماری در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۴ در سطح معنی‌داری ۰/۰۵ انجام شد.
نتایج: نتایج نشان داد بین گروه­های کنترل-پایدارسازی عصبی عضلانی پویا و کنترل-اتاگو در تعادل ایستا (۰/۰۰۱=p)، تعادل پویا (۰/۰۰۱=p و ۰/۰۰۵=p)، حس عمقی تنه (۰/۰۰۱=p) و استقامت تنه (۰/۰۰۱=p و p=۰/۰۰۳)تفاوت وجود داشت. همچنین بین دو گروه پایدارسازی عصبی عضلانی پویا-اتاگو در متغیرهای حس عمقی تنه (۰/۰۰۴=p) و استقامت تنه (۰/۰۰۲=p) تفاوت معنی‌داری مشاهده شد. اما این تفاوت در متغیر تعادل ایستا و پویا معنی‌دار نبود (۰/۰۵<p).
نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان‌دهنده تأثیر تمرینات پایدارسازی عصبی عضلانی پویا با تاکید بر افزایش کنترل ناحیه مرکزی و اتاگو با اثر بخشی بر افزایش جریان حس عمقی بود که باعث بهبود تعادل، استقامت و حس عمقی تنه در سالمندان شده است. با توجه به تاثیرات مطلوب این تمرینات استفاده از آن­ها جهت ارتقا سطح عملکردی سالمندان می­تواند مثمر ثمر واقع شود.