وضعیت بدنی و آسیب‌های ورزشی شایع در مردان نخبه کاراته‌کار

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه بهداشت و طب ورزش دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

2 گروه بهداشت و طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، ایران.

3 3. دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

10.22084/rsr.2019.19156.1455

چکیده

زمینه و هدف: اختصاصی‌بودن تمرین‌های ورزشی و تمرینات با الگوی تکراری می‌تواند بر سیستم اسکلتی-عضلانی تاثیرگذار باشد. هدف مطالعة حاضر، بررسی و مقایسه ناهنجاری‌های پاسچرال و آسیب‌های ورزشی کاراته‌کاران سبک کاتا و کومیته است.
روش بررسی: 38 کاراته‌کار نخبه (20نفر کومیته، 18نفر کاتا) آزمودنی‌های تحقیق را تشکیل دادند. به منظور اندازه‌گیری کف‌پای صاف از شاخص استاهلی، برای ارزیابی ناهنجاری‌های زانو از کولیس، برای اندازه‌گیری میزان زاویه Q از گونیامتر یونیورسیال، برای اندازه گیری میزان کایفوز و لوردوز از خط‌کش منعطف و برای اندازه‌گیری میزان شیوع آسیب‌دیدگی از فرم جمع‌آوری اطلاعات استفاده شد. به منظور مقایسه این دو گروه از آزمون تیمستقل، برای مقایسه شیوع آسیب‌دیدگی از خی2 استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که بین میزان شاخص استاهلی کف پا (00.0P=) در گروه کومیته و کاتا، تفاوت معنی‌داری وجود دارد. اما بین کایفوز سینه‌ای (53.0P=)، لوردوز کمری (06.0P=)، زاویه Q (54.0P=)، فاصله کندیل‌های داخلی ران (86.0P=) و میزان فاصله قوزک‌های داخلی مچ پا (78.0P=) تفاوت معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد (05.0<P). همچنین بیشترین شیوع آسیب‌دیدگی مربوط به اندام تحتانی(58.4%) می‌باشد.
نتیجه گیری: براساس نتایج مطالعه حاضر می‌توان بیان کرد که ورزش کاراته به‌دلیل نوع تمرینات ویژه و الگوی حرکات تکراری رایج می‌تواند بر وضعیت بدنی ورزشکاران تاثیر بگذارد. نتایج نشان داد که تمرینات طولانی‌مدت کاراته منجر به افزایش میزان شیوع کف‌پای صاف و زاویه Q ران در گروه کاتا و افزایش لوردوز کمری در گروه کومیته شده‌است. همچنین نتایج این مطالعه نشان داد که بیشترین میزان آسیب‌دیدگی در اندام تحتانی این ورزشکاران است.

کلیدواژه‌ها